| swearing at motorists |
BANDLIVESTUDIOWEBSTORE |
october 31, 2002 - groningen, netherlands - vera
from vera's site
Dat is me ook wat… Een drummer die je band verlaat en dat juist middenin een uitgebreide, Amerikaanse tour. Best wel vervelend en zeker wanneer je er bij stilstaat dat de band uit slechts twee personen bestaat. Eenzelfde soort bezetting als The Vaselines en The White Stripes dus eigenlijk, oftewel het doodsimpele drums, zang en gitaar.
Maar okay, dat van die vertrekkende drummer overkwam Dave Doughman, de voornaamste man achter Swearing at Motorists. Afkomstig uit Dayton, Ohio, werd zijn band tot voorkort in één adem genoemd met die van stadsgenoot Robert Pollard en zijn band Guided By Voices. Niet geheel onterecht daar ze in het verleden wel ongeveer hetzelfde muzikale idioom deelden. Lo-fi indiepop, zeg maar.
Inmiddels heeft Doughman het enigszins verschoven naar een meer country-achtige folk richting, waarbij de kracht van 'less is more' gelukkig nog altijd de boventoon voert. De subtiliteit en simpelheid gaat namelijk verder dan de minimale bezetting alleen. Met Swearing at Motorists weet hij universele thema's en dagelijkse gebeurtenissen zo doeltreffend te vertalen in slechts een doodeenvoudig liedje. Meer dan twee minuten heeft de beste man echt niet te besteden. Waar anderen misschien drie coupletten voor nodig hebben, gebruikt Doughman slechts enkele woorden. Zo direct en eerlijk dat ik maar niet kan begrijpen waarom ikzelf al moeite heb met het inspreken van iemands voicemail. En mijn gebrabbel ademt dan nog niet eens de sfeer van het Amerikaanse Midwesten, rijk aan eenzame drinkers en uitzichtloze baantjes. Live gaat het er bij Swearing at Motorists overigens niet minder direct aan toe.
Ik zag ze al eens eerder, hier in Vera, waarbij Doughman vrij extrovert te werk ging. Niks geen intiem gedoe, zoals de laatste plaat 'The Flag Signals Goodbye' wellicht doet vermoeden. Nee, we hebben het hier over een rock 'n' roll extravaganza! Op het podium ontpopt de man zich als een soort van Prince of Jon Spencer, waarbij eigenlijk niemand aan zijn aanwezigheid kan ontkomen. Tja, ik waarschuw je maar even, want de vorige keer overrompelde het mij een beetje.
Bij de support gaat het er in ieder geval een stuk rustiger aan toe, ondanks het feit dat ze een 'luxere' bezetting hebben. Als ik het me goed kan herinneren had King Me namelijk een cello en viool in de line-up. Dat was vorig jaar in de Kelderbar, maar ja… Die verdomde eigenwijsheid, he?! Voor hetzelfde geld is de boel weer helemaal omgegooid en sta ik hier met mijn bek vol tanden. Het laat me ook allemaal koud, zolang ze maar van die mooie, herfstachtige liedjes blijven schrijven. Dat de invloed van Will Oldham daarbij iets minder is geworden lijkt me trouwens geen ramp. King Me is, net zoals Swearing at Motorists, eigen genoeg om een prachtavond muziek op te leveren. Veel plezier, mensen.
-- Joey
for questions or comments contact: webmaster@swearingatmotorists.com